بازار پر شده بود از عروسک‌های باربی که لباس محلی تن‌شان کرده بودند. لباس‌ها به تن‌شان زار می‌زد و آن موهای بلوند به پیراهن چین و واچین‌شان نمی‌آمد. هیچ کدامِ آن عروسک‌ها «لیلی» نبودند، نه دستمال رنگی به دستشان بود، نه لچک گل‌دار به سر داشتند و نه موها و صورت پلاستیکی‌شان بویی از طبیعت داشت. همین‌ها دوسال پیش «آمن خادمی» را به احیای عروسکی واداشت که بازمانده‌ای از فرهنگ کهن اقوام لر است: «لیلی» واقعی پلاستیکی نبود، از چوب و پارچه درست می¬شد. موهایش را مادران از گیسوان خود می‌چیدند و چلیپای بدنش را پدران با نی درست می¬کردند؛ لیلی زنی از اقوام لر بود، با دستانی که به شادی دستمالی را می‌رقصاند، دامنی چین‌دار و چشم و ابرویی مثل خورشید خانوم، نه مثل ستاره‌های هالیوود.
در بیش از ۲۰۰سال گذشته کودکان عشایر اقوام لر با این عروسک سرگرم می‌شدند و روش ساخت این عروسک سینه‌به‌سینه به امروز رسیده است. بااین‌حال با آمدن اسباب‌بازی‌های مدرن این عروسک رو به فراموشی بود. کودکی آمن خادمی‌ هم که روزنامه نگاری ۳۴ ساله است و اهل نورآباد ممسنی، با همین عروسک گذشته بود تا اینکه تلنگری او را متوجه فراموشی «لیلی» کرد تا همراه خواهر کوچکش «آوا» پیگیر زنده‌کردن دوباره این عروسک بومی ‌شود.
خودش ماجرا را این‌طور شرح می‌دهد: «لیلی بخشی از فرهنگ و نوستالژی کودکی ما بود که خود مادران و پدران آن را می‌ساختند و به‌عنوان عیدانه دستمان می‌دادند. اما وقتی پیگیر شدیم گفتند کسی که ساخت این عروسک را بلد است مرده. خیلی جست‌وجو کردیم و بالاخره پیرزنی را در منطقه پیدا کردیم که شیوه ساخت لیلی را به ما آموزش داد. اولِ کار ۱۰ عروسک ساختیم که هر کس بخشی از آن را درست کرد، یکی لباس و یکی بدنش را، یکی موها و یکی صورتش را.» اوایل کمتر کسی کار آن‌ها را جدی می‌گرفت. می‌گفتند: «افتاده‌اید پی سرگرمی ‌و عروسک‌بازی؟» اما لیلی عروسکی تاریخی بود که با تلاش این دو خواهر حالا نامش در فهرست آثار ملی کشور هم ثبت شده است. آن‌ها تا آنجا پیش رفتند که اکنون پس از دوسال تولید این عروسک از ماهی ۱۰ تا به ماهی ۱۰۰ تا رسیده و خیلی‌ها دیگر لیلی را می‌شناسند.
لیلی چطور ساخته می‌شود؟ «دو چوب به شکل چلیپا (صلیب) بدن لیلی را می‌سازند. دستانش هم دو نیز است که از طول بریده شده با بستن نخ به دستان لیلی و ایجاد مفصلی نخی، بازوانش حرکت می‌کنند؛ مثل عروسک «بازبازک» و این ویژگی اصلی لیلی است. بعد لباس‌های عروسک دوخته می‌شود که از لباس محلی زنان لر تاثیر گرفته است: روسری (گل ونی یا چارقد)، پیراهن، تنبان (شلیته)، ارخالق (دلگ) و لچک. و بعد سرش را وصل می‌کنیم که موهای طبیعی دارد. دست آخر به رسم رقص لری دستمالی به دستان لیلی وصل می‌شود. مواد اولیه کاملا طبیعی و به نفع محیط‌زیست است، حالا داریم روی لباس لیلی کار کنیم تا بازهم برای کودکان جذاب‌تر باشد.» او توضیح می‌دهد که لیلی هم نقش مهمی ‌در ماندگاری و نمایش سنت‌های فرهنگی فراموش‌شده دارد، هم تداعی‌گر پوشش سنتی زنان در گذشته هم نمایه‌ای از عروسک‌های تاریخی کودکان قوم لر در طول تاریخ است.
این عروسک در سه نمایشگاه خارجی و چندین نمایشگاه داخلی شرکت کرده تا بیش از پیش معرفی شود اما احیاکننده لیلی می‌گوید هنوز خیلی از خانواده ها راضی به خریدن عروسک محلی نیستند: «مادران امروزی به‌ویژه در خود نورآباد اگرچه عروسک را دوست‌داشتنی می‌دانند اما آن را پس می‌زنند و برای دختران یا پسرانشان نمی‌گیرند. گویی این عروسک برای آن‌ها نمادی از تحجر و نقص‌های فرهنگی گذشته است. در گفت‌وگو با جامعه‌شناسان و روان‌شناسان به این دریافت رسیدم و دانستم به همین دلیل است که این مادران ترجیح می‌دهند کودکانشان به زبان فارسی حرف بزنند نه زبان محلی. بااین‌حال خانواده‌های فرهنگی در تهران از لیلی خوب استقبال کرده‌اند.