شوش در دوران هخامنشی

«شوش» یکی از مراکز مهم دنیای باستان است که از اواخر هزاره پنجم پ.م. تا دوران اسلامی مسکونی بوده است. وسعت این محوطه باستانی حدود ۷۰۰ هکتار بوده که در کنار شهر امروزی شوش و در شمال استان خوزستان واقع شده است.

پس از تمدن دیرپای عیلامیان، «شوش» در قرن ششم پ.م. به‌عنوان پایتخت اداری و سیاسی هخامنشیان انتخاب شد. این شهر هخامنشی را حصاری به وسعت یکصد هکتار دربر می‌گرفته که ۱۵ هکتار آن را تنها کاخ داریوش اول شکل داده است.

این کاخ روی صفه‌ای مصنوعی که با حصاری از خشت و به ارتفاع حدود ۱۸ متر بوده، ساخته شده است.

کاخ داریوش بزرگ شامل «آپادانا» با تالار ستون‌دار و ایوان‌هایش، در کنار تزئینات دیواری آجری لعاب‌دار با نقش‌مایه‌های برجسته و مسطح می‌شود. تالار «آپادانا» از مجموع ۷۲ ستون تشکیل شده که ارتفاع هر ستون حدود ۲۰ متر است.

تپه «آپادانا» از زمانی که «کنت لوفتوس» در سال ۱۸۵۱ میلادی آن را با کاوش شناسایی کرد، به‌دفعات مورد کاوش و پژوهش قرار گرفت. هر کدام از سرپرستان گروه‌های باستان‌شناسی مستقر در «شوش»، پس از «لوفتوس»، مانند «دیولافوا» (۱۸۸۴-۱۸۸۶ م)، «ژاک دمورگان» (۱۹۱۲-۱۸۹۷ م)، «رولان دومکنوم» (۱۹۴۶-۱۹۱۲ م)، «رومن گیرشمن» (۱۹۶۷-۱۹۴۶ م)، «ژان پرو» (۱۹۷۹-۱۹۶۷ م) و پس از انقلاب «میرعابدین کابلی» در این تپه به کاوش پرداختند و هر یک نیز طرح‌ها و نقشه‌‌هایی از نتایج فعالیت‌های خود را ارائه دادند که نقشه‌های ترسیمی از کاخ «آپادانا» توسط آخرین هیات باستان‌شناسی «شوش» به سرپرستی «ژان پرو»، به‌دلیل پژوهش‌های جدید کامل‌تر است.

در حصار بیرونی از محدوده حصار خشتی هخامنشی، بر ساحل غربی رودخانه «شاوور»، کاخ دیگری با ابعاد کوچک‌تر از کاخ «آپادانا»، به دستور اردشیر دوم ساخته شد. این کاخ با وسعت سه هکتار دارای تالاری ستون‌دار به تعداد ۶۴ ستون چوبی با پایه‌هایی سنگی است که دورتادور آن چهار ایوان وجود دارد. از جمله یافته‌های این کاخ، نقاشی یک خراج‌گذار است که بر دیوارهای تالار مرکزی نقاشی شده است.

 

هنوز دیدگاهی منتشر نشده است